انساني كه به خداوند باور دارد و جهان را آفريده او مي داند و پايان حركتش را در اين عالم خاكي ختم يافته به او مي شمارد، چنين انساني نگاهش به خود و هستي كاملا متفاوت است از انساني كه به خداوند اعتقادي ندارد و همه چيز را در همين زندگي مادي مي بيند و وراي آن را هيچ نمي داند. فرد معتقد به خداوند همواره خود را در محضر آفريدگاري عالم و توانا مي يابد و كارها و رفتارش چونان شاگردي است كه استادش به نظاره گري او مشغول است.