نویسنده: صابر

بر اساس بررسیهای بعمل آمده در تاریخ اسلام به این نکته بر می خوریم که بحث شیعه و سنی از ابتدا به شکل امروزی مطرح نبود و به طرفدادران و پیروان حضرت علی (ع) شیعیان و علویان می گفتند و اما کلمه سنی و اهل تسنن به شکل امروزی تا عصر امام صادق (ع) متداول نبود و در مقابل شیعیان همانگونه که در تاریخ می خوانیم عناوین امویان ، عباسیان . … مطرح بوده است تا اهل تسنن .

دو اصل دیگر یعنی امامت و عدل ‏از اصول مذهب تشیع محسوب می­گردند که اگر کسی یکی از آن دو را منکر گردد از مذهب خارج شده است.

ب- علت اینکه عدل از بین همه صفات خداوند متعال مطرح شده دو چیز است‏:

1ـ اهمیت آن در حل بسیاری از بحث­های اعتقادی که در علم کلام مطرح می‏شود زیرا بسیاری از مباحث اعتقادی متوقف بر اعتقاد به عدل الهی است مثل مباحث شفاعت، شرور، تبعیض­ها و. ..

اولًا بشر قدیم به علت عدم رشد و عدم بلوغ فكرى قادر به حفظ كتاب آسمانى خود نبود؛ معمولًا كتب آسمانى مورد تحریف و تبدیل قرار مى‏گرفت و یا بكلى از بین مى‏رفت؛ از این رو لازم مى‏شد كه این پیام تجدید شود.

نماز جمعه، يك فريضة عبادي تنها نيست، بلكه حاوي ابعاد گستردة اجتماعي، سياسي، فرهنگي و اقتصادي است، چنان كه جلوه گر شكوه، عظمت، قدرت و صلابت دين اسلام مي باشد؛ از همين رو، شرايط و نحوة اقامة آن با ساير نمازها متفاوت است، و داراي واجبات و مستحبات خاص خود است. يكي از مستحبات آن اين است كه امام جمعه در حال خواندن خطبه ها يا سلاح بدست بگيرد. يا به عصا و يا کماني تكيه نمايد همان گونه كه در روايات هم بدان اشاره شده و روايت عمر بن يزيد از امام صادق ـ عليه السّلام ـ بر اين مطلب دلالت دارد كه فرمود: «اذا كانوا سبعة يوم الجمعة فليصلّوا في جماعة وليلبس البرد والعمامة و يتوكّأ علي قوس او عصا …»

در پاسخ به این سوال باید به چند نکته توجه کرد:

1- ما از سرگذشت بسیاری از پیامبران خبر نداریم، پس هرگز نمی توانیم به طور قاطع بگوییم که تمام پیامبران در فلان منطقه بوده اند:

«وَ رُسُلاً قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَیْكَ مِنْ قَبْلُ وَ رُسُلاً لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَیْكَ؛[نساء/164] و پیامبرانى كه سرگذشت آنها را پیش از این، براى تو باز گفته‏‌ایم و پیامبرانى كه سرگذشت آنها را بیان نكرده‌‏ایم.»

الف. حیات مادى بعد از ظهور از جهت قوانین و سنت‌هاى حاکم بر جهان هستى و ماده با قبل از ظهور تفاوت ندارد. ولادت و مرگ افراد یکى است، استعداد‌ها و ویژگى‌هاى انسانى فرق نمى‌کند. بنابراین انسان‌هاى بعد از ظهور نیز هنگام پایان پیمانه عمرشان از دنیا مى‌روند. خداوند مى‌فرماید: «کل نفس ذائقه الموت؛ هر کس مرگ را مى‌چشد (خواهد مرد)» (آل عمران، آیه 185)